ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਘਮਾਸਾਨ ਜੰਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਲੜਾਈਆਂ ਦੇ ਇਸ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੇ ਨਾਇਕ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਜੰਗ ਤੋਂ ਉਕਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਉਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇੱਕ ਮਹੇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲਨਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯਮਲੋਕ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੀਂ।" ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਨਾਇਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿੱਸਾ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਪਲਕੀ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਾਲਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੇਨਾਪਤੀ ਸੁਖਵਰਮਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਯੰਤਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਲਾ ਸੁਖਵਰਮਣ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਰਯ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਨਾਇਕ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ, "ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮੀਕਾ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ!" ਇੰਝ ਰੋ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਇਕੱਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹਾਏ ਇੰਦੁਲਾ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ! ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਸੱਜਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਾਤਾ!" ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ, ਸੁਭਾਗੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ!" ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਾਲਨਾ, ਜੋ ਸੇਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਫੌਜ ਦੀ ਸੱਜਾਵਟ ਦੇਖ ਕੇ ਸਿੰਹਣੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਡਰਾਵਨਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਇੰਦੁਲਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਘੋੜੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਤੁਰੰਤ ਕਾਲ-ਅਸਤਰ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸੇਨਾਪਤੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦੁਲਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਗ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੈਰੀ ਹਵਾ-ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੇ ਵਧੀਆ ਹਵਾ-ਅਸਤਰ ਪੀ ਗਿਆ। ਇੰਝ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਮੁੜ, ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੇ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਾਫ ਮਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਿਆ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਵੇਰੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਐਨਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।