ਸਿੰਘਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਆਰਯਸਿੰਹਾ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਖੁਬਸੂਰਤੀ ਦੁਰਦਰਸ਼ਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸਹਿਚਰੀਆਂ ਸਨ। ਨਲਿਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਰਿਜਾ ਮੰਦਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ, ਹੰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਆਰਯਸਿੰਹਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਰਸਭਰੇ ਵਿਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਉਭਰਿਆ, ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਪਰ ਆਰਯਸਿੰਹਾ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਦੁਖੀ ਆਫਤ ਆਈ। ਇੰਦੂਲਾ, ਜਿਸਦੀ ਸੋਭਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣੇ, ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਰੋਣਾ-ਧੋਣਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ, ਉਹ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਹਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇੰਦੂਲਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਅਡੋਲ ਰਹਿ।” ਬਲਖਾਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਦੇਵਸਿੰਹਾ, ਅਤੇ ਤਾਲਨਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਪੂਤਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਾਜੇ ਤਾਲਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਰਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਨਲਿਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ। ਉਥੇ, ਆਰਯਸਿੰਹਾ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਇਆ: “ਹੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਆਰਯਸਿੰਹਾ, ਆਪਣੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸੌਂਪ ਦੇ ਜੋ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾਉਂਗਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਪੱਤਰ ਦਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਰਯਸਿੰਹਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਚੁੱਕਾ। ਇੰਦੂਲਾ ਨੇ, ਵਧੀਆ ਮੋਹਨ ਮੰਤ੍ਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉੱਚ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ, ਸੁਖਸ਼ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਇਆ। ਰਾਤ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਆਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਨੀਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ-ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਕ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਚਲਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ, ਮਨ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਉਚੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਸਿੰਹਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੇਵਸਿੰਹਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮਹੇਂਦਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤ੍ਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲਨਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਜਾਵੇਂਗਾ।” ਦੇਵਸਿੰਹਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਘੋੜ-ਯੋਧਾ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ। ਉਥੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਾਗ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੱਤ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤ ਪਲਕੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਾਲਨਾ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੂਬेदार ਸੁਖਵਰਮਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਯੰਤਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਲਾ ਸੁਖਵਰਮਨ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਿਵੇਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੇਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘਰ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਰਯਸਿੰਹਾ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਯੋਧਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ, “ਹਾਏ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ, ਜੋ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਈ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਕੇ, ਉਹ ਘੋੜੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਖਾਨ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।