ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਦੋ ਯੋਗੀ ਆਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ।" ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਗਰ ਨਾਮਕ ਝੀਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬਲਵਾਨ ਇੰਦੁਲਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੰਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਹੰਸ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ।" ਸਾਗਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। "ਹੇ ਇੰਦੁਲਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਮਨ ਦੀ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਉੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਕ ਸੁਭਗਾ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।" ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੰਸ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਇੰਦੁਲਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਕੁਆਰੀ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਗ ਵਰ ਹੈ। "ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕੀ।" ਸਿੰਹਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਆਰ੍ਯਸਿੰਹ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣਪਸੰਦ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੰਗਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਨ। ਨਲਿਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਦਰ ਸੀ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਹੰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸੋਹਣੇ ਇੰਦੁਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਮਣੀਯਾ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਪਰ ਇੰਦੁਲਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਦੀ ਚਾਹ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆ ਪਿਆ। ਇੰਦੁਲਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਅਹਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇੰਦੁਲਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧੀਰਜ ਰੱਖ।" ਬਲਖਾਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼, ਦੇਵਸਿੰਹ ਅਤੇ ਤਾਲਨਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਰਸਤੇ ਆਏ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਸਤ ਰਾਜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤਾਲਨਾ ਵਲੋਂ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਸ਼ਿਵ—ਰਮੇਸ਼ਾ—ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਲਿਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉੱਥੇ ਵਸੇ। ਉਥੇ ਆਰ੍ਯਸਿੰਹ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਰ੍ਯਸਿੰਹ, ਆਪਣੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇ, ਜੋ ਪਾਰ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਹਰਾਉਂਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਹ ਪੱਤਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਇੰਦੁਲਾ ਨੇ ਸਥੰਭਨ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਿਨ ਸੁਖਸ਼ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਇਆ। ਰਾਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਧੀ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਉਕਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਸਿੰਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ। ਦੇਵਸਿੰਹ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਇਕ ਮਹੇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਤਾਲਨਾ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਦੇਵਸਿੰਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਘੋੜਸਵਾਰ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਸਹੈਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।