ਜਦੋਂ ਅਜੈਯ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਆਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਬੰਧਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਪਾਲਕੀ ਲੈ ਕੇ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੂਢ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੌ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁੜ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਲਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਦਯੋਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਣ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਿਮਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਵੈਲਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਲਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਆਗਮਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਚਲਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ। ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੀ ਵਧੂ ਹੁਣ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ 'ਤੇ ਹੱਥ ਲਾਇਆ; ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਰੇਤ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਪਾਵਕ ਦੇ ਵੈਦਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਮਲਨਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਘਰ ਪਰਤਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਡਿਕਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕੀਤਾ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਵਿਦਾਈ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੋ ਯੋਗੀ ਆਕਾਸ਼ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਆਏ ਸਨ।" ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਡਰ ਨਾਲ ਭੁੱਲੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੋਟ ਗਏ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਾਗਰ ਨਾਂ ਦੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਇੰਦੁਲਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੰਸ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ।" ਸਾਗਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਹੈ। "ਹੇ ਇੰਦੁਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਅਸੀਂ ਮਨਸਰੋਵਰ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਕ ਮੰਗਲਮਈ ਨਾਰੀ ਦੇਖੀ।" "ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਮਲਵੱਨੀ ਕੁੜੀ ਲਈ ਕੋਈ ਯੋਗ ਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ।" ਸਿੰਹਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਆਰ੍ਯਸਿੰਹ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਰਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸੰਗਣੀਆਂ ਸਨ। ਸੁਖਦਾਇਕ ਨਲਿਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਗਿਰਿਜਾ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਦਰ ਸੀ। ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ, ਹੰਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸੋਹਣੇ ਇੰਦੁਲਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਗਦੰਬਿਕਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਪਰ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਆਇਆ। ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਇੰਦੁਲਾ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਹਲਾਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇੰਦੁਲਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਅਡੋਲ ਰਹੀਂ।" ਬਲਖਾਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼, ਦੇਵਸਿੰਹ ਅਤੇ ਤਾਲਨਾ—(ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ)।