ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਜਨਮੀ, ਤਾਂ ਡਰਾਉਣੀ ਕਾਂਪ ਆਈ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਚੀਨੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਇਸ ਅਸਧਾਰਣ ਜਨਮ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਇਲਾ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ, ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਆਈ। ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, "ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਏ..."। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਥਾਲੀ ’ਚ ਇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਵੇਲਾਮੁਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਧਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਿੰਧ ਅਤੇ ਆਰਿਆ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਸੁਣਨ ’ਤੇ, ਮਾਮੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਤੂੰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹਨ।" ਸਾਰੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤਾਰਕਾ ਆਪਣੇ لشਕਰ ਸਮੇਤ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਦੁਜਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਰਹੇ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਣਿਕਾਂ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਣ ਸਤਾਲਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਆਹਲਾਦਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਇਆ। ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਯੋਗ ਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਬਲੀ ਸੈਨਾ-ਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਤਾਲਨੋ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਫੌਜੀ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਥ ’ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵਿਂਦੁਲਾ ’ਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਕਾ ਸੀ। ਰੂਪਣ ਕਰਾਲਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਹਲਾਦਾ ਪਪੀਹਕਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਰਣਜਿਨਮਲਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰਿਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਵਿਹਾਨ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਛੀਰੇ ਅਤੇ ਸੌ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਲਕੜੀ ਦੇ ਸਟਾਫ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰਥਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ, ਭੈਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁੰਦਰ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦੁਲਸਤੁ ਸਵਰਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸਵਾ ਕੋਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਕੁਬੇਰ ਕੋਲੋਂ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਿਣਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਆਹਲਾਦਾ ਖੁਦ ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਗਹਿਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਚੱਕਰ ਆਇਆ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ। ਦੂਜੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਰਿਹਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ। ਚੌਥੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਤਵੇਂ ਚੱਕਰ ਤੱਕ ਅਨੁਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ ਤੇ ਹਾਥੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਾ-ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਤੇ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਨੇਤ੍ਰ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਧੁਨੀ ਦੇ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।