ਪਿਟ ਵਿੱਚੋਂ ਬਲਖਨ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਘੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਜਸੇਨ ਨੇ, ਜੋ ਤਾਲਨਾ ਆਦਿਕ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ ਫੌਜ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੁਆਹ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਤਾਲਨਾ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸੂਰਯਦਯੁਤੀ ਅੱਗੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੋ ਸ਼ੂਰੀਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਹਲਾਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਤੇ ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਫਿਰ ਸੱਤ ਲੱਖ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ। ਗਜਸੇਨ ਦੀ ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਜਦ ਅਹਲਾਦ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਜਦ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਵਾਸਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੰਦੁਲੋ ਦੇਵਤਾਈ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਘੋੜੇ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਏ। ਜਦ ਅੱਗ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਜਦ ਸੱਤ ਲੱਖ ਫੌਜ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੱਗ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੱਖ ਜਵਾਨ ਬਚੇ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਤਾਲਨਾ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੂਰੀਰ, ਗਜਸੇਨ ਆਦਿਕ ਸਮੇਤ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ। ਫੌਜ ਦੀ ਟੁਕੜੀ ਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ, ਤਾਲਨਾ ਨੇ ਉਹ ਜਵਾਨੇਆਂ ਨੂੰ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਥੀ ਮਣੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਮਣੀ ਵੀ ਪੰਡਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਫਿਰ ਗਜਸੇਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਿਕ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਲੱਖ ਜਵਾਨੇਆਂ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖੁਦ ਰੁਦ੍ਰਪੁਰ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਤ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਤੇ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਲਦੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਾਨੋਂ ਹੱਥ ਧੋ ਬੈਠੋਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਲੱਖ ਜਵਾਨੇਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੂਰੀਰ ਉਹਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸੌ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਬਿੰਦੁਲਾ ਨੇ ਘੋੜਾ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਜੋ ਬਚ ਗਏ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਿਰਫ ਅੱਸੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਧੋਣ ਲਈ, ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਹਾ ਕਰਵਾਇਆ। ਸੋਲਾਂ ਉੰਟ ਸੋਨੇ ਦੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾ ਲਿਆ। "ਮੈਂ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਗਾਇਆ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਿੰਦੁਲਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬੋਲਿਆ। ਜਦ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੁਮਾਰ ਰਾਜਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਦ ਰਤਨਭਾਨੂ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੱਖ ਚੰਡਿਕਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ। ਸਾਲ ਦਰ ਸਾਲ, ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਸੱਤ ਜਣੇ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ। ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਗਈ, ਰਾਣੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ। ਦੂਜੇ ਸਾਲ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉੱਧਰਸ਼ਾਂਸ਼ਾ ਸਰਦਨਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੁਰਮੁਖ ਮਰਦਨ ਸੀ। ਵਰਧਨ ਚਿਤ੍ਰਬਾਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੇਲਾ ਆਇਆ।