ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਰਕਾ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਪੰਜ ਸੌ ਜਬਰਦਸਤ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੈਣਿਕ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਜੌਹਰ ਨਾਲ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤਲਵਾਰ ਨਿਕਲ ਆਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਛਾ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਲਖਾਨੀ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਜਸੇਨ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਡੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਬੂਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਡਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬੜੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਸੌ ਭਿਆਨਕ ਚੰਡਾਲ ਜਦੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਹੈ; ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਪ੍ਰੀਤ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਸੇਵਕ ਗਜਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਥੇ ਹੀ ਬਲਖਾਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਲਖਾਨ ਮਹਾਨ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ, ਪਰ ਸ਼ੁਭ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ? ਪਹਿਲਾਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ," ਇਹ ਗੱਲ ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਗਜਮੁਕਤਾ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ।" ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਖਾਨ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਪੰਜ ਸੌ ਸੂਰਮੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਗਜਸੇਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਜਮੁਕਤਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਅਹਿਲਾਦ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੱਤ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਬਲਖਾਨ ਖੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ। ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਦਿਨ ਰਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਗਜਸੇਨ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਤਾਲਨਾ ਆਦਿਕ ਦੇ ਰੱਖੇ ਰੱਖੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਲਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਸੂਰਯਦਯੁਤੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਅਹਿਲਾਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਕ, ਵੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੀ ਸੱਤ ਲੱਖ ਫੌਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਗਜਸੇਨ ਦੀ ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।