ਭਗਤੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਤਰ ਭਰਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਖਾਖਾਨੀ ਨੇ ਮਧੁ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਬਲਾਖਾਨੀ ਨੇ ਮਾਸ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੂਲਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਲਾਲ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਆਹਰਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉਦਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਯਗਿਆ ਕਰਕੇ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਭਰਿਆ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਕਈ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਬਲਾਖਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੈਵੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਵਾਲਾ ਦੇਵਸਿੰਘ, ਮੌਤ ਉਪਰੰਤ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਥੇ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪર્વ, ਚੌਥੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਕਾਲੀ ਯੁੱਗ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਯੋਗ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸੁਣੋ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਮਰੁਧਨਵ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯਗ, ਧਿਆਨ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਜਣਿਆ ਇਕ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਾਰ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ਿ, ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਦੀ ਚੰਚਲ ਮੂੰਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਤਾਰਕ ਆਦਿਕ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—ਕੁੱਲ ਪੰਜ ਸੌ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ। ਤਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਇਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜਦੋਂ ਤਲਵਾਰ ਚੜ੍ਹੀ ਦੇਖੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬਲਾਖਾਨੀ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਗਜਸੈਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਜੰਬੂਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਲੋਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬੇਇੰਤਹਾ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਬਲਾਖਾਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਸੌ ਚੰਡਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਬਾਕੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਬਲਾਖਾਨੀ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। "ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਚੰਡਾਲਾਂ ਵਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।" ਇਹ ਪਿਆਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੀ ਤੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਵੇਦਿਕ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਸੇਵਕ ਗਜਸੈਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਥੇ ਬਲਾਖਾਨ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਬਲਾਖਾਨ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਪੀਤਾ, ਪਰ ਮੰਗਲਮਈ ਵਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।