ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਹਲਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਆਪ ਹੀ ਬੋਲੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਯੰਤ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਲੋਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ। ਮਾਤਾ ਦੀ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸੌ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਮੰਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਸੀ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਟ੍ਰਿਕਰਿਤ੍ਰ ਪਾਠ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਆਇਆ। ਮਾਂਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈ ਇਹ ਭਾਂਡਾ ਭਰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਮਾਤਾ ਦਾ ਵਚਨ ਸੀ। ਸੁਖਖਾਨੀ ਨੇ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਹਦ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਮਾਸ, ਤੇ ਮੂਲਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਲਾਲ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਦਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਕਰੇ। ਮਾਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਸਨੇਹੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲੇ। ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਬਲਖਾਨੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵਕੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਲੋਕੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਰਹਿ, ਦੇਵੀ ਹੋ ਗਈ; ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੈਵੀ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਸਿੰਘ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਅੰਗੀ ਰਹਿ, ਮੌਤ ਮਗਰੋਂ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ, ਚੌਥੇ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁਣੋ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਰਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਮਰੁਧਨਵਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਧਿਆਨ, ਵਰਤ ਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਚਾਰ ਯੋਧੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅੱਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਮੋਤੀ, ਮੂਹਤ ਹੋ ਗਈ। ਤਾਰਕ ਆਦਿ ਕਈ ਰਾਜੇ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਪੰਜ ਸੌ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੇਖੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਬਲਖਾਨੀ ਅਜੇ ਵੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਗਜਸੇਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੰਬੁਕਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਥੋਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੰਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਬੇਦਰਦੀ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।