ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਵੀਰਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ "ਇੰਦੁਲੋ" ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਜਦ ਇੰਦੁਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਤੇਲ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੌਤੰਕੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਯੋਗਸਿੰਘ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤਕ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਮਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਇਆ। ਇੰਦੁ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੱਚਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਆਹਲਾਦ ਉੱਤੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਆਉਣੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਆਹਲਾਦ ਆਪਣੀ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜਯੰਤ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਜਦ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਸਤ ਸੌ ਸਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਠ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਸਮੇਂ, ਚਾਮੁੰਡਾ ਨਾਮਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇੱਕ ਸਮੰਤ ਸੀ, ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਤ੍ਰਿਚਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਾਠ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜਨਮੇ। "ਹੇ ਭਗਤੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਭਾਂਡਾ ਭਰਦਾ ਹਾਂ," ਐਸਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਸੁਖਖਾਨੀ ਮਧੁ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਫਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਬਲਖਾਨੀ ਮਾਸ ਨਾਲ; ਮੂਲਸ਼ਰਮਾ ਲਾਲ ਜੜ੍ਹਾਂ ਨਾਲ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਦਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਏ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਕੀ ਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਸਣ ਲੱਗੀ; ਇੱਕ ਨੂੰ ਦੇਵੀ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਨਿਰਲੋਭ ਸੀ, ਮੌਤ ਉਪਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪર્વ, ਚਤੁਰਯੁਗਾ ਖੰਡ, ਕਲਿਯੁਗ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੰਕਲਨ ਵਿੱਚ, ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ! ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਜੋ ਯੋਗ ਦਰਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।" ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਮਰੁਧਨਵਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਧਿਆਨ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਚਾਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਉਹ ਸਭ ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਾਰਦੂਲ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ, ਸੋਮਵਾਰ ਦੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਚੰਚਲ ਸੀ, ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਵੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਸਤਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।