ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਬਿੰਦੁਲਾ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਭਰਾ, ਬਲਖਾਨੀ ਅਤੇ ਹਰੀਨਗਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪੰਜ ਠੱਗ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਾਰਣਯ ਦਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਹਰਨੰਦ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਦੀ ਚਾਰ ਲੱਖ ਫੌਜ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਕਤਲੇਆਮ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ, ਭੱਜ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹਰਨੰਦ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਾਲਕ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਕਾਲਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇਉਂ ਹੀ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੋਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੋਤਾ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੀ। ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਭ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧਿਆਨ ਆਦਿ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਵਿਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਜਾਣਣ ਲਈ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਦੂਤ, ਊਠਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੁੜ ਘਰ ਪਰਤ ਆਏ। ਮਲਨਾ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਚੌਦਵੇਂ ਸਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਸੰਬੰਧੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਿਆ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ ਨੂੰ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੰਡਲੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦੁਲੋ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਇੰਦੁਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਤੇਲ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸੈਂਕੜੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਯੋਗਸਿੰਘ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ। ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇੰਦੁ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ। ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਸਵਰਨਵਤੀ ਨੇ ਆਹਲਾਦ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਆਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਇਆਵਾਨੀ ਰਾਹੀਂ ਆਪ ਹੀ ਬੋਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੰਦ੍ਰ ਪੁੱਤਰ ਜਯੰਤ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹੋਗੇ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸੇਗਾ। ਜਦ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਦਿਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਧੀਆਂ 'ਤੇ, ਸਤ ਸੌ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਾਮੰਤ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚਾਮੁੰਡਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਚਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼, ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਜੋਂ ਸਾਂਝੀ ਹੋਈ।