ਸੁਯੋਧਨ ਵਲੋਂ ਸ਼ਲ੍ਯਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਗ ਅਹਲਾਦ ਕੋਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਰਧ-ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰਾਮ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੁਕਮਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਹਲਾਦ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਚਲਾਕੀ ਵਰਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫੇਰੇ 'ਚ, ਯੋਗਸਿੰਘ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਮਝਦਾਰ ਤਲਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਹਥਿਆਰਬੰਦਾਂ ਦਾ ਨਿਹੱਥਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਯੋਗਸਿੰਘ ਤੇ ਛਾ ਗਿਆ। ਤੀਸਰੀ ਫੇਰੇ 'ਚ, ਵਿਜਯ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਰੂਪਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪੰਜਵੀਂ ਫੇਰੇ 'ਚ ਤਲਨਾ ਨੇ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਬਿੰਦੁਲਾ ਇਕੋ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਹਰੀ ਦਾ ਭਰਾ, ਬਲਖਾਨੀ ਅਤੇ ਹਰਿਨਗਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ, ਸੁੰਦਰਾਰਣਯ ਦਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕ, ਵੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਹਰਾਨੰਦ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਦੀ ਚਾਰ ਲੱਖ ਫੌਜ ਵੀ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਲੱਖ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ। ਵੈਰੀ ਦੀ ਅੱਧੀ ਫੌਜ, ਜਿਹੜੀ ਜਿਊਂਦੀ ਬਚੀ, ਉੱਥੋਂ ਭੱਜ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਰਾਨੰਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿਤ੍ਰਲਿਖਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉੱਚੀ ਰੋਣ ਲਾਈ। ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਤਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਜੋ ਮੂਢ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਕ, ਬੰਨ੍ਹ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੋਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੋਤਾ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਵਿਅਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਈ। ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧਿਆਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ; ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ। ਉਟਾਂ ਉੱਤੇ ਦੂਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਮਲਨਾ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਚੌਦਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ। ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਮੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਇੰਦੁਲੋ' ਰੱਖਿਆ। ਅਹਲਾਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਇੰਦੁਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ, ਤੇਲ ਲਾਈਆਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਸੈਂਕੜੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੋਗਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ। ਇੰਦੁ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਮੁੰਡਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਉੱਤਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਸਵਰਨਵਤੀ...