ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਮਾਂਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੋਗ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪ ਆ ਕੇ ਉਮਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਢੱਕਾ-ਡ੍ਰਮ ਵੀ ਉਪਹਾਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ-ਸਵਾਮੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਆਹਲਾਦਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।" ਉਹ ਲੋਕ ਆਰਿਆ-ਅਭੀਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਕੂਲ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ: "ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਲੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਵਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਰੇਵਤੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਨਾ ਤਾਂ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲੂਮੜੀ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਯੋਧਨ ਵਲੋਂ ਆਹਲਾਦਾ ਨੂੰ ਛਲ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਾਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅੰਸ਼-ਅਵਤਾਰ ਹੋ; ਪਰਿਵਾਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰਾਮਾਂਸ਼ਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਹਲਾਦਾ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਛਲ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਵਾਹ ਪੰਡਾਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਪਹਿਲੀ ਘੁੰਮਣੀ 'ਤੇ ਯੋਗਸਿੰਘ ਨੇ ਉੱਤਮ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ। ਤਲਨਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਤੂੰ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਹਥਿਆਰਬੰਦਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਿਹਥਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਯੋਗਸਿੰਘ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਤੀਜੀ ਘੁੰਮਣੀ 'ਤੇ ਵਿਜਯ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ, ਰੂਪਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਪੰਜਵੀਂ ਘੁੰਮਣੀ 'ਤੇ ਤਲਨਾ ਨੇ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਬਿੰਦੁਲਾ ਨੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਹਰਿ ਦਾ ਭਰਾ, ਬਾਲਖਾਨੀ ਅਤੇ ਹਰਿਨਗਰ ਵੀ ਆਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤਵਰ, ਆ ਗਈ। ਪੰਜ ਛਲਬਾਜ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ। ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਘ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਾਰਣਯ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੇ, ਹਰਨੰਦ ਨਾਮਕ ਯੋਧਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ; ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਘ ਦੀ ਫੌਜ, ਚਾਰ ਲੱਖ, ਆਈ। ਪੰਜ ਲੱਖ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਵੈਰੀ ਦੀ ਅਧੀ ਫੌਜ, ਜਿੰਨੇ ਬਚੇ, ਭੱਜ ਗਏ। ਹਰਨੰਦ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਜੋ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਥਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਸਮੇਤ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ; ਜਗਤ-ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਭੂਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ, ਮਾਸਟਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੋਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ 'ਚ ਹੋ।" ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਤੋਤਾ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਤੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕੋਲ ਗਈ; ਪੂਰਨਿਮਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਦ-ਭਰੀ ਰਾਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਏ; ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕੀਤਾ; ਚੈਤਰ ਦੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਪੱਖੀ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆਏ। ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਦੂਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਟਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਸੁੰਨ੍ਹੇ ਪੱਖੀ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਘਰ ਆਏ। ਮਲਨਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਚੌਦਵੀਂ ਸਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ: ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੱਸਿਆ।