ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਰੀਪਲਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮ੍ਰਿਦੁ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਮ੍ਰਿਦੁ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਪਿਉ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਅਹੀਨਰਾ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕ ਨੂੰ ਮਲੇਛਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਆਈ ਅਤੇ ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਲੇਛਾਂ ਲਈ ਇਕ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮਲੇਛ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਹੇ ਤਿੰਨੋ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਜਾਨਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਲੇਛਾਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਯਮਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੌਕੋਣੇ ਆਲਤਰ ਤੇ, ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ, ਯਜਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਾਰ, ਹੂਣ, ਬਰਬਰ, ਗੁਰੁੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ਕ ਆਦਿਕ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਜਿਹੜੇ ਟਾਪੂਆਂ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਾਮਰੂ ਦੇ ਲੋਕ, ਚੀਨ ਦੇ ਲੋਕ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਦੇਲ਼ੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ "ਮਲੇਛ ਘਾਤਕ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਪਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਵਰਗਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਦਵਾਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ। "ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਚਾਰੋ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਹੈਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਉਹੀ ਹਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਕਰਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਲੇਛ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਉਹ ਨੀਲਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਵੱਸੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਬੇਅੌਲਾਦ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਵੰਸ਼ੀ, ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਹਿਮ ਚੱਦੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਣਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੈਮਿਸਾਰਣਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਇਹ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਦੋਂ ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਸਨ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਜੇ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਦਵਾਪਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲੱਖ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬਾਕੀ ਸਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਤਮ-ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਦਾਨਾ ਨਗਰੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਪਾਪੀ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲਗਨਸ਼ੀਲ ਹੋਏ। ਇਕ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਡੁੰਬਰ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰਾਜਵੰਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।