ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੈਤ੍ਰ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜੇ ਸਨ। ਯੋਗਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੈ। ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਦੋ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਚਾਰ ਮਸਤ ਵੀਰਾਂ ਨੇ ਧੱਕਾ ਡਰਮ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਬੀਤ ਗਏ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੁੜ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜਿੰਦ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰਦੇ; ਪਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼, ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਵਿਭਵ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਨਯੋਗ, ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੁਣਾਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, "ਸਿੰਘਾ, ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾ।" ਧੱਕਾ ਡਰਮ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਸਭ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਜਦ ਅਰਧ ਬਚੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦ ਵਿਰੋਧੀ, ਨੈਤ੍ਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਾਰ ਗਏ, ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜੋ ਜਿੱਤਣੇ ਔਖੇ ਹਨ?" ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਐਸਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।" ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਧੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼, ਗਲਾਬਾਂ ਵਾਲੇ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੱਠ ਵੀਰ, ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਚੱਕੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਚਲਦੇ-ਚਲਦੇ ਰੂਪਣ ਦੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਜਦ ਦਿਵ੍ਯ ਧੱਕਾ ਡਰਮ ਲੈ ਗਿਆ, ਨੈਤ੍ਰ ਸਿੰਘ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਆਏ; ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਧੱਕਾ ਡਰਮ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੱਤ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਈ। ਜਦ ਸ਼ਹਿਰ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਨੈਤ੍ਰ ਸਿੰਘ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਯੋਗ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨੂੰ, ਕੁਵਾਰੀ ਰਾਮਾ ਅੰਸ਼ ਦਿੱਤੀ। ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਮਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਧੱਕਾ ਡਰਮ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਇਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਬਚਨ ਦੇਂਦਾ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਇਥੇ ਹੈ।" "ਉਹ ਆਰਯ ਅਭੀਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਯੋਗ ਸਲਾਹ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ। ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਲੋ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ।" "ਤੇਰੇ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ ਵੀਰ ਰੇਵਤੀ ਹਨ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਗਿੱਧ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।