ਤਲਣਾ ਆਦਿਕ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਹ ਵੰਗ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, “ਹੇ ਵੀਰ, ਬਕਤਰ ਪਹਿਨ, ਤੇ ਕਰਾਲਾ ਨਾਮਕ ਭਿਆਨਕ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾ। ਜੰਗ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ।” ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇਤ੍ਰ-ਸਿੰਘਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੱਤ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਹਲਾਦ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦੇ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲਈ ਆਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਹੇਠ, ਸੌ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਫੰਦੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੋੜ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੀ ਸੁਣਾਈ ਪਾ ਕੇ, ਨੇਤ੍ਰ-ਸਿੰਘਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਯੋਗਸਿੰਘਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਰੇ। ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪੱਖ ਦੇ ਦੋ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਵੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਮਸਤ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਢੱਕਾ ਡੌਲ ਵਜਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਭਰਗੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਯੋਧੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇੰਝ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਤੇ ਜੰਗ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ। ਫੇਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਾਰਿਆ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜੋ ਮਹਲ ਦੇ ਛੱਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸ਼ਰਨਯੋਗ, ਤੇ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸਿੰਘਾ, ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾ। ਢੱਕਾ ਡੌਲ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।” ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਚੀ-ਕੁਚੀ ਫੌਜ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਨੇਤ੍ਰ-ਸਿੰਘਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਅਜਿੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁਪਨਾ ਆਇਆ ਸੀ।” ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਅੰਸ਼ ਦੀ ਵਿਆਹਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲ-ਮਾਲਾ ਗੁੰਧਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਆਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੱਠ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਅੰਸ਼ ਜਲਦੀ ਰੂਪਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਿਵਿਆ ਢੱਕਾ-ਡੌਲ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਨੇਤ੍ਰ-ਸਿੰਘਾ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਢੱਕਾ-ਡੌਲ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਸੱਤ ਲੱਖ ਫੌਜ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਨੇਤ੍ਰ-ਸਿੰਘਾ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਬਾਤ ਕੀਤੀ...