ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁਵਾਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਈ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਵਾਰੀ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਇਆ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਰਜਸ ਤੱਤ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮੋਹ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੋਹ ਮੂਰਖਤਾ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ।" ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਮਾਧਯਚਰਿਤ੍ਰਕ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਦੁργਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਦੁर्गਾ, ਜੋ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਸਵੇਰੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੁੜ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਤੋਤੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਹਿਲਾਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਹ ਜਵਾਬ ਦੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੀਰ ਉਦਯਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੱਤਰ ਲਿਆ। ਜੰਬੁਕਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਦੱਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਦੱਤਾ ਦੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਸੀ—ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਹਿਲਾਦਾ ਨੇ ਉਸ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸ਼ੁਕਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਪ ਸੀ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਸ਼ੁਕਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਨੇ—ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ—ਤਲਨਾ ਆਦਿ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਵੰਗ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਰਾਲਾ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ। ਯੁੱਧ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਵੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਨੇਤ੍ਰ-ਸਿੰਘਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਸੱਤ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਹਿਲਾਦਾ ਨੂੰ ਦੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ 'ਚ, ਨੂਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੌ ਵੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ। ਪਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਹਥਿਆ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੇਤ੍ਰ-ਸਿੰਘਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਯੋਗਸਿੰਘਾ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਦੋ ਸੈਨਾਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋ ਲੱਖ ਵੈਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਮਸਤ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਧੱਕਾ ਡਰਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੁੜ ਮੁੜ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਯੁੱਧ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਫੌਜ ਮੁੜ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।