ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਆਇਆ, ਪਰ ਰਾਹੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਚੰਦ ਮੰਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ’ਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ। ਇਥੇ, ਜਦ ਰਤਨਭਾਨੂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਦ ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਹਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ḍhakkā ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੁਬਾਰਕ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ, "ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਫਿਰ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਗਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਨਗਰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਹਗੜ੍ਹ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਹਾ ਨੇ ਇਸ ਨਗਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ—ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਹਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ ਤੇ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ—ਉਥੇ ਆਇਆ। ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਹਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਮੀਨ ’ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੇ, ਝੂਲੇ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆਇਆ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਰਜਸ ਪੈਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੂੜਤਾ ਤੋਂ ਭਟਕਾਵ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਹਾ ਨੇ ਭਟਕਾਵ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਮਧ੍ਯਚਰਿਤ੍ਰਕ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਗਾ ਨੇ, ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਸਵੇਰੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਹਾ ਫਿਰ ਭਟਕਾਵ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕੁਨ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਤੋਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਗਰ ਅਵਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ। "ਹੇ ਯੋਧੇ, ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਹਿਲਾਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।" ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਹ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਦਯਾ, ਜੋ ਸੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਨੇ ਵਧੀਆ ਪੱਤਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਜੰਬੂਕਾ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਦੱਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਣ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਇੰਦਰਦੱਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਹਿਲਾਦਾ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸ਼ੁਕਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਪ ਸੀ, ਪੂੰਡਰੀਕਾ ਦੀ ਲਾਣਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ੁਕਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੁਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ ਆਈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਆਈ, ਤੇ ਤਲਨਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਵੀਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਵੰਗ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਲਦੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। "ਹੇ ਯੋਧੇ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕਰਾਲਾ ਘੋੜੇ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾ।" "ਲੜਾਈ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ’ਤੇ ਲਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ।" ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸੂਰਵੀਰ ਸਨ। ਉਹ ਨੈਤ੍ਰਸਿੰਹਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੱਤ ਲੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਅਹਿਲਾਦਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਦਰਵਾਜਾ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਰਾਖੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੌ ਸੂਰਵੀਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਯੋਧਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਤਾਜ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।