ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਲਾਖਾਨੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤਲਾਨਮ, ਦੇਵਸਿੰਘਾ, ਅਤੇ ਰਾਮਾਂਸ਼ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਸ ਧੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਅੱਗ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮੋਕੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬਲਾਖਾਨੀ!"—ਇਸ ਦੁਰਚਾਰ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਏ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘਰ ਆਏ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੰਗੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਾਖਾਨੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। "ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅੱਧਾ ਕਰੋੜ ਧਨ ਲਵੋ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ," ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ। "ਹਰ ਸਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਹ ਧਨ ਲਿਆ ਕਰੋ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੀਹਰੇਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਤੇ, ਭਾਦੋਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਹਰੀ ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਅਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਵਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਿੰਦੂਲਾ ਹਰੀਨੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ। ਚਾਰ ਜਣੇ, ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗਯਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਰਥ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਹੀਰੇ-ਜਵਾਹਰਾਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਵੀ ਸਨ। ਲਕਸ਼ਾਵਤੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਆਈ, ਪਰ ਰਾਹੂ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸੂਰਮਾ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਾ ਡਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ḍhakkā ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ḍhakkā ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੁਬਾਰਕ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ—"ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਵਾਇਆ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਗੜ੍ਹ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਾ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਾ, ਜੋ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਵੇਂ ਚਾਂਦ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਈਆਂ। ਆਪਣੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਰਜਸ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੋਹ ਮੂਰਖਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਭਰਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਾ ਨੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਮਧ੍ਯਚਰਿਤ੍ਰਕਾ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ, ਸਵੇਰੇ ਜਾਗ ਕੇ, ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਜਦ ਪੋਸ਼ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਤੋਤੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਵਾਂ ਪੜਾਅ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।