ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਰਾਸੰਧ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼ ਨੇ ਜੰਮ ਕੇ ਗਿੱਦੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੰਬੂਕਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਜੰਬੂਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਗਹਿਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਦੇਵੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਥਰ ਦੇ ਜੰਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਪੁੱਤਰੋ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੰਬੂਕਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।" "ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਸ਼ੀਲੇ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿਓ।" ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁਗੰਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਬਲਖਾਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਵਲ ਵਧੀ। ਤਲਨਮ, ਦੇਵਸਿੰਘ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲਾਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੀਤਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਸੁਣ, ਹੇ ਬਲਖਾਨੀ!" "ਇਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ, ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਗਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੈਣਿਕ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲਕੜੇ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟੇ। ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ? ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਲਖਾਨੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਧੀ ਕਰੋੜ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।" "ਹਰ ਸਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਇਹ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਿਆ ਕਰੋ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਹੋਈ। ਭਾਦਰਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਅਹਲਾਦ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਵਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਿੰਦੂਲਾ ਹਰੀਣੀ ਵਿਖੇ ਗਿਆ। ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆ-ਖੇਤਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀ, ਸਜੀ-ਸਜਾਈ ਰਥ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਨਗ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਉਥੇ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਲਕਸ਼ਾਵਤੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਇਆ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦ ਰਤਨਭਾਨੂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਾ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਡਰ ਗਿਆ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਢੱਕਾ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਸੁਭ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ। "ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆ, ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਗੜ੍ਹ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇਤ੍ਰਸਿੰਘਾ, ਜੋ ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।