ਜਿੱਥੇ ਜੰਬੂਕਾ ਦੀ ਧੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਉਣ ਲਈ ਰਚੀ ਗਈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਜਣੇ—ਅਹਲਾਦ ਦੇ ਬਿਨਾ—ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਨੱਚ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸੀ ਕਿ ਜਦ ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇਗਾ...। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾ-ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਵੀਰਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਖਾਈ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜੰਬੂਕਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂਅਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸ਼ੈਵ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ। ਰੂਪਣਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆਵਾਨ ਮਾਤਾ ਦਾ ਆਸ਼ਰਾ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਜੰਬੂਕਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ...। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰਤ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇਸ਼ਵਰੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ—ਕਾਲੀਆ ਆਦਿਕ—ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ, ਬਲਵਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੀਆ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਓਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਹਾਥੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਫਿਰ, ਮਾਤਾ ਜੀ ਆਪ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅਹਲਾਦ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਨ ਅਤੇ ਕਾਲੀਆ, ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਫਿਰ...। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਰਾਸੰਧ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਸਿਆਲ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਿਆਲ ਜੰਬੂਕਾ ਸੀ। ਜਦ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਜੰਬੂਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਡੂੰਘੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਐਸਾ ਸੰਵਾਦ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਯੰਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। "ਪੁੱਤਰੋ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਜੰਬੂਕਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿਓ।" "ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟੋ ਜੋ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।" ਇਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਫਿਰ...। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁਗੰਧ ਵੇਖੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਮਹਾਬਲੀ ਵਲ ਵਧੀ। ਤਲਨਾਮ, ਦੇਵਸਿੰਘ ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਵੀ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ...। ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਲੈ ਕੇ, ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬਲਖਾਨੀ!" "ਇਸਦਾ ਫਲ, ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਆਏ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ? ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।