ਹਰ ਰੋਜ਼, ਤਲਨਾ—ਇੱਕ ਬਹਾਦੁਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸੈਨਾਪਤੀ—ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦਲੇਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸੈਨਿਕ ਡਰ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਜਬੂਕਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਅਧੀ ਰਾਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਚਲਾ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਵੀ ਉਸ ਥਾਂ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਉਹ ਪਲਕੀਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਿਰ-ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਬਖਤਰ ਦੇ ਸਨ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਜਾਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਡੈਮਨਸ ਰਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ। ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਆਉਂਦੇ, ਇਲਾਵਿਲਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਅਤੇ ਇਛਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ ਸੀ, ਡੈਮਨਸ ਵਿਚ ਨਿਰਭੈ ਰਹੀ। ਉਥੇ, ਜਬੂਕਾ ਦੀ ਧੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਹੋਈ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਆਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਾਰ ਜਣੇ—ਅਹਰਦਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ—ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸੀ: ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੁੱਢ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਖੜੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਖਾਈ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੈਂਕੜੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜਬੂਕਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ੈਵ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ। ਰੂਪਨਾ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦਇਆਲੂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਵ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਜਬੂਕਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਜਬੂਕਾ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ—ਕਾਲੀਆ ਅਤੇ ਹੋਰ—ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੋ ਸੈਨਿਆਂ ਵਿਚ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਕੇ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੀਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵੀ ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਪੰਜ-ਅੱਖਰੀ ਹਾਥੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਅਹਲਾਦ, ਸੂਰਿਆਵਰਮਨ ਅਤੇ ਕਾਲੀਆ, ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਫਿਰ— ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਰਾਸੰਧ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਜੱਕਲ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੱਕਲ ਜਬੂਕਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਜਬੂਕਾ, ਵਿਰੋਧੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨੇ, ਡੂੰਘੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲਏ। ਫਿਰ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ; ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੇ ਯੰਤਰ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ। "ਪੁੱਤਰੋ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਜਬੂਕਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ, ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ।" "ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਸ਼ੇ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇਲਾਂ ਨਾਲ ਕੁਟੋ।" ਇਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ—ਫਿਰ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁਗੰਧ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਪਾਇਆ।