ਦੱਖਣੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰੰਕਨਾ ਅਤੇ ਵੰਕਨਾ, ਚਾਰ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮਿਲਦੇ ਹੀ ਜੰਗ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੀਜੇ ਪਹਿਰ, ਜਦੋਂ ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਬੇਹੱਦ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਬਲਾਖਾਨੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਾ ਭੀ, ਭਾਲਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਗੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਆਹਲਾਦਾ ਨੇ ਗਦਾ ਚਲਾਈ ਤੇ ਸੈਨਾ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦਕਿ ਤਾਲਨੋ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਚਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਛਾ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਬਲਾਖਾਨੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੋੜੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਕਾਲੀਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਪੰਚਸ਼ਬਦ ਵੀ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਹੀਰੋ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਰੂਪਣਾ ਡਰ ਕਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੁਖੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਲਕੀ ਚੜ੍ਹ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਮਹਾਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦਿਵਯ ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਹਾਥੀ ਨੇ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਸ਼, ਬਲਾਖਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਰਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਰੂਪਣਾ ਵੱਲ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੈਰੀ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕਾਲੀਆ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮੰਝ ਗਏ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਜਖ਼ਮੀ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਇਉਂ, ਕੁਝ ਹੋਰ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਚਕਰ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਸਰਨ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਦੇਵੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਮਾਤਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਟੁੰਡਿਲਾ ਨੇ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਕਈ ਬਹਾਦੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਉਹ ਵੀਰ, ਰੰਕਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਾਲਨਾ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੰਕਨਾ ਅਤੇ ਰੰਕਨਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਰੀ ਕਾਲੀਆ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ ਵੀ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਬੂ 'ਚ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਲੇਛ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਤਾਲਨਾ, ਜੋ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਯੋਧੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤਾਕਤਹੀਣ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਰਾਜੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜੰਬੂਕਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉੱਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਠੀ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਉਹ ਪਲਕੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਿਰੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਬਚਾਵ ਦੇ ਸਨ। ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਸਭ ਜਾਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੈਵੀਆਂ ਰਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਜੰਤੂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਇਲਾਵਿਲਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿਰਭਯ ਰਹੀ।