ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ,” ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਣੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਮੈਂ ਨੱਚ-ਗਾਉਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਾਂਗੀ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ਾ ਨੇ ਨੱਚ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਥੇ ਹੀ, ਰਾਜਾ ਕਾਲੀਆ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਵਿਖਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤਰਪਤ ਹੋਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਯੋਗ-ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਰੋੰਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਹ ਹਾਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਾਲੀਆ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੋਕਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕੇ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਡੇਰੇ ਲਾ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਨਾਲੇ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਜਿੰਨਾ ਸੀ। ਬਲਖਾਨ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਮਹੱਲਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਰਦ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਕਾਲੀਆ ਗਜਾਨਿਕਾ ਉੱਤੇ, ਪੰਚਸ਼ਬਦ ਨਾਮਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਰੰਕਨਾ ਅਤੇ ਵੰਕਨਾ, ਚਾਰ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਤੀਜੇ ਪਹਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਗਣ ਲੱਗੀ; ਯੋਧਾ ਬਲਖਾਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਤਰੀਆ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਆਹਲਾਦ ਨੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਫੌਜਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ; ਤਾਲਨੋ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ ਤਾਂ ਸਿੱਧਾ ਬਲਖਾਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਘੋੜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਵਿਰੋਧੀ ਕਾਲੀਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਪੰਚਸ਼ਬਦ ਵੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਯੋਧੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਰੂਪਣਾ ਡਰ ਕਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦੁੱਖੀ ਰਾਣੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਲਕੀਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ!” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਆਕਾਸ਼ੀ ਹਾਥੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਸ਼, ਬਲਖਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਰਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਰੂਪਣਾ ਵੱਲ ਹੌਲੀ ਹਸ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ, ਜਦੋਂ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਗਾ ਕਾਲੀਆ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਯੋਧੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਕਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨਿ। ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ, ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।