ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੀ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੋਗੀ ਬਣ ਗਏ। ਮੱਡੁਧਾਰੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਲਨਾ ਨੇ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚਦੇ ਰਹੇ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਤ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਗਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਦੂਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਕਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਈ ਹੋਈ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਕਹੀ, "ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਵੋ..." ਉਹ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਣੀ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਕਹੀ: "ਨੱਚ ਤੇ ਗੀਤ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਰੱਜ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂਸ਼ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਗਾਇਆ। ਉਥੇ, ਕਾਲੀਆ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮੋਹ-ਭਰਮ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਵੈਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਖਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੁਨਰ ਦਿਖਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਰੱਜ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ-ਸਿੱਧੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਹ ਹਾਰ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਾਰ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।" ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲੀਆ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜਾ ਰੋਕਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਲਈ। ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਕੱਢੀਆਂ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ; ਪਰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਡੇਰੇ ਲਾ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ 'ਤੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਨਾਲਾ ਦੇ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਬਲਖਾਨ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੇ ਮੁੱਖ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ, ... (ਕਹਾਣੀ ਜਾਰੀ ਹੈ) ਕਾਲੀਆ ਗਜਾਨਿਕਾ 'ਤੇ, ਪੰਚਸ਼ਬਦ ਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸੂਰਯਵਰਮਾ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਰੰਕਨਾ ਤੇ ਵੰਕਨਾ, ਚਾਰ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਦੱਖਣੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਤੇ ਜੰਗ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਤੀਜੇ ਪਹਰ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਿਆ; ਯੋਧਾ ਬਲਖਾਨੀ, ਅਪਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ-ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਆਹਲਾਦਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਫੌਜ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਤਾਲਨਾ, ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਬਲਖਾਨੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਘੋੜੀ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਾਲੀਆ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਪੰਚਸ਼ਬਦ... (ਕਹਾਣੀ ਜਾਰੀ) ਜਦੋਂ ਪੰਜ ਯੋਧੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਰੂਪਣਾ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਗਿਆ।