ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਲਖਾਨੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ, ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਝੰਡੇ ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਲੁਹਾਰ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਊਠ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤਾਲਨਾ ਆਇਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੇਨਾਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੰਭਾਲੀ। ਮਲਾਨਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਹੀ ਲੰਘਿਆ ਸੀ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਵਸਾਈ। ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਬਣ ਗਏ। ਮੱਡੁਧਾਰੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਲਨਾ ਨੇ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਨਾਚੇ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਦੂਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਲੈ ਕੇ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਕਾਲੇ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਈ ਹੋਈ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੋਗੇ..." ਉਹ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਨਾਚ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ, ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ। ਉਥੇ ਕਲੀਆ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੈਰੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਖਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾਓ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਹ ਨਚਨੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗ-ਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। "ਮੈਂ ਸਿੰਘ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਾਰ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ," ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਲੀਆ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਵੱਜੀਆਂ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ; ਪਰ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ, ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਡੇਰੇ ਲਾ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ 'ਤੇ ਇਕ ਮਜਬੂਤ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਇਕ ਨਾਲੇ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦਾ ਸੀ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਘੇਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਮੁੱਖ ਸਮਾਨ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਕਲੀਆ ਰਾਜਾ ਗਜਨਿਕਾ 'ਤੇ, ਪੰਚਸ਼ਬਦ ਨਾਮ ਦੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।