ਅਜੇ ਵੀ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ “ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ!” ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਉਥਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਜਿਹੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਫਲਰਹਿਤ ਸਾਬਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਨਿਮਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ, ਮਿਲੇਛਾਂ ਅਤੇ ਨਰਸ਼ੰਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲੇਛ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਕਥਾ ਅੱਜ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਅੱਜ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਾਮੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਰੋਈ। ਪੁੱਤਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਜੰਬੁਕਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਾਤਾ ਭਵਾਨੀ, ਜਿਹੜੀ ਸਭ ਸੰਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਦੀ ਜੈਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—“ਜੈ ਹੋ, ਜੈ ਹੋ, ਜੈ ਹੋ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਭਵਾਨੀ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਤਾਲਨਾ ਚਾਰ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਲਖਾਨੀ ਵੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਦੁਖੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਹੌਂਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤਰਖਾਣ ਸਨ। ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਊਠ ਸਨ। ਤਾਲਨਾ ਆ ਕੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਬਲਖਾਨੀ ਸਾਰੀ ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦਾ ਅਗਵਾ ਬਣਿਆ। ਮਲਾਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਅੱਧਾ ਦਿਨ ਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਉਹ ਯੋਗੀ ਬਣ ਗਏ। ਮੱਡੁਧਾਰੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਾਲਨਾ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਝੂਮਦੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੂਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਯਾਮ-ਦੇਹ ਵਾਲਾ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਈ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੇਂ...”। ਉਹ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,” ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੁਖੀ ਰਾਣੀ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ: “ਨੱਚ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਾਂਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਨੱਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਲਖਾਨੀ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਕਾਲੀਆ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਆਪਣਾ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿਖਾ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੱਖ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਉਹ ਨਚਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਯੋਗਬਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਰੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।