ਇਸ਼ਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੰਨਣ ਪੱਖੀ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸੋਹਣੇ ਕਨਯਕੁਭਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਜਮਾਈ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮুনি, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ—ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸ਼ੁਕਲਯਸ਼ਸਕਰਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਖਿਤਾਬ ਹਟਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?” ਉਹ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, “ਉਸਦੇ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਪੇ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ।” ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਜੰਬੂਕਾ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚਟਾਈ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ। ਅਜੇ ਵੀ, ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ‘ਹਾਏ ਪੁੱਤ!’ ਚੀਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿਰਥ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਫਲ ਰਹਿਤ ਰਹੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਨਿਮਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ, ਮਿਲੇਚ ਅਤੇ ਨਰਸ਼ਾਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ, ਉਹ ਮਿਲੇਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਾਮੇ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਦੀ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਤਾ ਰੋ ਪਈ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਜੰਬੂਕਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸੇਵਕ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ: “ਵਿਜੈ, ਵਿਜੈ, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਭਵਾਨੀ! ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤ ਗਿਆ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਤਾਲਨਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਲਾਖਾਨੀ ਵੀ ਇਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਗਮਗीन ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਝੰਡੇ ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਲੁਹਾਰ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਉਠ ਸਨ। ਤਾਲਨਾ ਆ ਕੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਨਮਾਨਪੱਤਰ ਬਣਿਆ। ਬਲਾਖਾਨੀ ਸਾਰੀਆਂ ਘੋੜਸਵਾਰ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਸਾਰੀਆਂ ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਮਲਾਨਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਿਰਫ ਅੱਧੀ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹੀ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੀ ਰਾਏ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਬਣ ਗਏ। ਮੱਢਧਾਰੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਾਲਨਾ ਨੇ ਵੀਣਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਝੂਮ ਕੇ ਨੱਚੇ। ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਝੁਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਦੂਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਗਏ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਕਾਲੀ ਦੇਹ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਈ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।