ਜਦੋਂ ਧੁੰਧੁਕਾਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਹੀ, ਦੇਵਸਿੰਘਾ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਘਾਵ ਲੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਵਤਸਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਕੱਟ ਕੇ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਧੀਰੇ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਭੱਜ ਗਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਦੱਤਵਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਹਲਾਦ ਅਤੇ ਪਰਿਮਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੇਵ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਸੁਖਾਖਾਨੀ ਆਪਣੇ ਕਬੂਤਰ-ਸਵਾਰ ਹਵਾਈ ਰਸਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਖਾਖਾਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਚੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਸ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਦਯਹਰੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਾਲਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲਜਜਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੇਵਸਿੰਘ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਤਸਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੇ ‘ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾ’ ਨਾਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਨਗਰੀ ਵਸਾਈ। ਉਥੇ, ਵਤਸਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਇਸ਼ਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਸੁੰਦਰ ਕਨ੍ਯਾਕੁਬ੍ਜ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਸਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੀਵਾਂ ਹੋਏ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸੁਣ, ਹੇ ਸ਼ੁਕਲਯਸ਼ਸਕਰ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਖ਼ਿਤਾਬ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ ਸ਼ੀਰਿਸ਼ਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮੁਖ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਉਸਦੇ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਪੇ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਜੰਬੂਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ।" "ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ 'ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ!' ਚੀਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੜ੍ਹਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਿਆਰੀ, ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਨਿਮਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ, ਮਿਲੇਛਾਂ ਅਤੇ ਨਰਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਥੇ ਉਹ ਮਿਲੇਛ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਹਾਣੀ ਹੈ।" "ਅੱਜ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਾਮੇ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਹਾਲ ਹੀ ਦੀ ਮੌਤ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ। ਉਹ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ, ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਤਾ ਰੋ ਪਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਜੰਬੂਕਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਾਸ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ— ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੋ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅੰਸ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੋ ਗਿਆ; ਫੌਰਨ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਚਾਰ ਲੱਖ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਤਲਨਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।