ਉਥੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਮਾਧਵ—ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਹਨ—ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ ਨੇਮ ਅਤੇ ਆਚਾਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਿਯਮਤ ਰੀਤੀਆਂ ਮੁਤਾਬਕ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ। ਆਪਣੀ ਜੀਵਿਕਾ ਲਈ ਉਹ ਜੜਾਂ, ਕੁੰਦਰੂ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਵਰ ਦਿਤਾ—ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ। ਆਢਾ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼, ਜੋ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰੋ ਵਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨੀ ਮਾਮਾ ਅਤੇ ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਕੈਦ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਉਸ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਾਯਾ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪੰਜ ਸੌ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਕੂਏ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘੜੇ ਭਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਕਰਸ਼ਕ ਮੂਰਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਦੁੱਖ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਗਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਯੁੱਧ ਦੀ ਉੱਤਸੁਕਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਆ ਗਈ। "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਗਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਕਈ ਯੋਧੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਊਠਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ। ਪਰ ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਆਮਦ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗਾ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਹੇ, ਮਸਤ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਗੋਲੇ-ਬਾਰੂਦ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਆਈ। ਜੋ ਡਰਪੋਕ ਸਨ, ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵਲਖਿਲਿਆ ਸਨ, ਉਹ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਏ। ਘੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਊਠ ਊਠਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਾਰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਾਹਾ ਪਿਸਾਚ ਚੀਕ ਪਏ। ਬ੍ਰਹਮੰਡਾ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।