ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹ்மਾਨੰਦ ਨੇ ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਉੱਥੇ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਬੈਠੇ। ਆਹਲਾਦ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਡਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੋਰਮ ਉਪਵਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਮਾਧਵ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਵਰਤ ਆਦਿ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਜੜਾਂ, ਕੁੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੋਟ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ-ਚਿੰਨ ਸ਼ੁਭ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਆਢਾ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼्ण ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨੀ ਮਾਮੇ ਅਤੇ ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸੈਨਿਕ ਕੈਦ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ, ਇੱਕ ਦੁਸਟ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਜਾਗਿਆ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਸੌ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਕੂਏ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਟਕੇ ਭਰਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀਰ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਲਣ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਦਾਸ ਭਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਗਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਗਿਆਰ੍ਹੇ ਸਾਲ ਦਾ ਅੰਧਾ ਪੱਖ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਗਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਕੁਝ ਵੀਰ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਊਠਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ। ਪਰ, ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਆਮਦ ਸੁਣੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਮੈਂ, ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਪਦ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਹੇ ਮੁਨਿਵਰ!