ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਪੀਹਕਾ ਪੰਛੀ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਪੀਹਕਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪੰਛੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਪ੍ਰਬਲਤਾ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਸੰਗੀਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਘੋੜੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਫਿਰ, ਹਰਣੀ ਤੋਂ ਮੇਘਾ, ਪੁਸ਼ਪਾ ਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਜਨਮੇ। ਇਹ ਚਾਰੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ। ਦੇਵਸਿੰਘ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੂੰ ਹਰਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟੀ ਘੋੜੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਉੱਥੇ ਆਈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਹਲਾਦ ਆਦਿਕ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵੀ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਦੇਵੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਵਿਚ ਹੋਵੋ, ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰੋ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਪੱਖੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਸ਼ਾਰਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਵਸੰਤ ਦੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੋਰੰਜਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਧਵ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਹਨ, ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੀਪਕ ਨਾਲ ਨਿਯਮਤ ਰੀਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਜੜਾਂ, ਕੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਨਿਰਵਾਹ ਕਰਦੇ, ਜੀਵ-ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਵਰ ਦਿਤਾ—ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਪਰਤੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਵਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਜਦ ਆਢ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਚਾਰ ਵਰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨੀ ਮਾਮੇ ਅਤੇ ਸਭ ਸਭਾ-ਸਦੱਸਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਕੈਦ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਦੁਸਟ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨੇ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸੇ ਵਿੱਚ, ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਪੰਜ ਸੌ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਖੂਹ ਉੱਤੇ, ਉਸਨੇ ਕੁਝ ਭਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਭਰਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।