ਜਦੋਂ ਪਹلوانਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਾਰ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਨੌਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।" ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ।" ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਹ ਮਾਦਾ ਜੋ ਹਿਰਣ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੀ। ਇਹ ਘੋੜੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਲੋਂ ਭੀਸਮਸਿੰਘ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਆਗੇ ਦੱਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ..." ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ," ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਪੀਹਕਾ ਪੰਛੀ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਪੀਹਕਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਾਦਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਘੋੜੇ ਜੰਮੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਹਿਰਣੀ ਤੋਂ ਮੇਘਾ, ਪੁਸ਼ਪਾ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕਾ ਜੰਮੇ। ਇਹ ਚਾਰੋ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜੀਵਾਂ ਵਜੋਂ ਜੰਮੇ ਸਨ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਆਗਲੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ। ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਨ-ਇੱਛਤ ਘੋੜੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੂੰ, ਉਸਨੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿੱਟੀ ਘੋੜੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉੱਥੇ ਆਈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਆਹਲਾਦ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਡਰ ਅਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੁਹਾਵਨੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਹਾਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਧਵ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਲਈ ਵਰਤ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਰੁੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦੀਵੇ ਅਰਪਣ ਕੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਜੜੀਆਂ, ਕੁੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਟਯਕੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦ ਆਢਾ ਮਹੀਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਲਾ, ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਹਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰੋ ਵਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ।