ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਮਹਿਲਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ learned ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਬਚਨ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਣ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਨੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਰਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਨੈਮੀਸ਼ ਅਰਣਯ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਕ ਵਾਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਆਸਮਾਨ ਹੇਠ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਛਣਕ ਵਿਚ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਪਹلوانਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਾਰ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਫਿਰ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਨੌਵੇਂ ਸਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਘੋੜੇ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਮ੍ਰਿਗਣੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ, ਹੇ ਸੂਤ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਗਣੀ ਤੋਂ ਘੋੜੀ। ਉਹ ਘੋੜੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਲੋਂ ਭੀਸਮਸਿੰਘ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿਓ।" ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਪੀਹਕਾ ਪੰਛੀ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਪੀਹਕਾ ਨਾਮਕ ਉਹ ਪੰਛੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮ੍ਰਿਗਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਘੋੜੇ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ, ਮ੍ਰਿਗਣੀ ਤੋਂ ਮੇਘ, ਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਬਲਾਹਕ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਚਾਰੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਸਨ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਹੁਣ ਇਸ ਮੰਗਲਮਈ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮ੍ਰਿਗ ਨਗਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟੀ ਘੋੜੀ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉੱਥੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਅਹਲਾਦ ਆਦਿਕ, ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਜਾਓ, ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਨਾ।" ਇਹ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ, ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗਲਮਈ, ਸ਼ਾਰਦਾ ਦੇਵੀ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੁਹਾਵਨੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਭ ਰਸ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।