ਉਥੇ, ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਬੜੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਂਕ ਦੀ ਧੁਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਨਾ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਉਥੇ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਰਾਮਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਜਾਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਲਕ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿੱਤੀ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਲਖਾਨਿਨ ਰੱਖਿਆ—ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਭਯੰਕਰ ਸੀ, ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਬਲਖਾਨਿਨ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਰਾਜਾ ਵਤਸਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਮਦਾਲਸਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਜਰਾਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰਾਜਾ ਵਤਸਰਾਜਾ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ 'ਤੇ, ਜੰਬੂਕਾ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਸੱਤ ਲੱਖ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਰਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਈਆਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਾਰਤੀ, ਜੋ ਨਗਰ-ਵਧੂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਕਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਕਲਪ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਆਦਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਾਮੰਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸ-ਸੁਰੇ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖ ਦੀ ਅਸ਼ਟਮੀ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰ ਤਾਰੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਬਾਲਕ ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਬਾਲਕ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ, ਕੰਵਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰਨੀਲ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ। "ਇਹ ਕੀ ਉਗਿਆ, ਇਹ ਕੀ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ?"—ਮਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ। "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਸਰਵੋਤਮ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਬਾਲਕ ਕਾਲਾ-ਰੰਗ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਚਲ ਪਈ। ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵ-ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਏ ਅਤੇ ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਬਾਲਕ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਵਧਦੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲ ਲਿਆਏ। ਜਦੋਂ ਤੀਸਰਾ ਸਾਲ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਅੰਸ਼ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗਾ। ਦੇਵਤਮਈ ਘੋੜਾ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਅਤੇ ਹਿਰਨ ਉਚੈਹਸ਼੍ਰਵਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ—ਕਬੂਤਰ—ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਿਵਸ਼ਰਮਨ, ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਅੰਸ਼ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਨਾਮਕਰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ ਗਏ। ਸੁਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਅੰਸ਼ ਨੌਵੇਂ ਸਾਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।