ਇਕ ਵਾਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣਾ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਅੱਧੀ ਚੰਦਰੀ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਿਸ਼ਣੂ—ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪਤੀ—ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਲਕਸ਼ਣਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਨਾਥ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਲਕਸ਼ਣਾ ਨੇ ਐਰਾਵਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਤਲਨਾਦਾ ਸਮੇਤ ਕਈ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਲਕਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੇ।" ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਤਲਨਾਦਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰੀਨਾ ਅਤੇ ਸੁਲਲਿਤਾ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤਲਨਾਦਾ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਨੇ ਇਹੀ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਮਤ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਘੋੜੀ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸਿੰਮਹਿਨੀ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਯਾਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਇਕ ਵੱਡਾ, ਪੰਜ-ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ, ਮਨਮੋਹਣ ਹਾਥੀ—ਇੰਦਰਦੱਤਾ ਨਾਮ ਦਾ—ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਪਪੀਹਕਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਤਲਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ 'ਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕਿਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। "ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗੋ," ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ। "ਐਸਾ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਮੋਹਨਨ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਜਾਵਾਂਗਾ," ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਰ ਸੀ। ਕਾਲੀਆ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਜਯਚੰਦ੍ਰਪੁਰੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕਨਯਕੁਭਜ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲਾ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵਦੱਤਾ, ਸੁੰਦਰ ਮਹਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਸ਼ੰਭੂ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਤਸਰਾਜ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ; ਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇਕ ਰਾਤ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਯਾਨਕ ਜੰਗ ਚੱਲੀ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਾਲੀਆ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਕ ਅਜੀਬ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਏ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮਸਿੰਘ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।