ਸਰਪ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਇਸ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਆਤਮ-ਉਤਪੰਨ ਲਿੰਗਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਨਾਦਿ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਲਿੰਗਾ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਿਮਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ..."। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ 'ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਮਲਸ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹਰ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਜਯਚੰਦਰਪੁਰੀ ਜਾਂਦਾ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਪਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਲਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਂ।" ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣ ਭਾਗਵਤ ਭਗਵਾਨ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਅੱਧੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪਤੀ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ। ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗੰਨਾਥ ਨੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਏਰਾਵਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਲਕਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਤਲਨਦ ਆਦਿ ਵੀਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੇ।" ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਤਲਨਦ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰੀਣ ਅਤੇ ਸੁਲਲਿਤਾ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਤਲਨਦ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾਈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਸੁਮਤ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਘੋੜੀ 'ਸਿੰਮਹਿਨੀ' ਦਿੱਤੀ। ਪੰਜ-ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਸੁਹਾਵਣਾ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇੰਦਰਦੱਤਾ ਸੀ, ਮਿਲਿਆ। ਸੂਰਜ ਵੱਲੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ 'ਪਪੀਹਕਾ' ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਵੀਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤਲਨਦ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮਿਕ ਕਰਤਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਕਾਲੀਆ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਪਿਨਾਕੀਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਵਰ ਮੰਗੋ।" 'ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਮੋਹਨਾਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਹਿਨ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਰ ਸੀ। ਕਾਲੀਆ, ਲੱਖ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਜਯਚੰਦਰਪੁਰੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ, ਕਨਯਾਕੁਭਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਂਮੁੱਲੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।