ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰਿਮਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਈਸ਼ਵਰੀ ਘੋੜੀ ਦਿਓ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੀ, ਘੋੜੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਿਮਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਵਾਲੀ ਬੀਮਾਰੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੱਪ ਜੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸੱਪ ਦਾ ਨਾਮ ਰੁਦ੍ਰਾਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਪ ਬੋਲਿਆ, “ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈਂ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਐਸਾ ਮੂਰਖ ਹੈ ਕਿ ਪਿਘਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤਾਮਬਾ ਵੀ ਪੀ ਲਵੇ!” ਉਹ ਹੋਰ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਗਰਮ ਤੇਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।” ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਤੇਲ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੀਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਪਜੇ ਹੋਏ, ਅੰਗੂਠੇ ਵਰਗੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਸੀ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਹਿਮਨ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗਿਰਿਜਾ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬੋਲੇ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਂ...” ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ‘ਤੈਥਾਂ ਹੋਵੇ’ ਆਖ ਕੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਮਲਾਸ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹਰ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਜਯਚੰਦ੍ਰਪੁਰੀ ਗਿਆ। ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਠੀਕ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵਾਘ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੀਰ ਲਕਸ਼ਣ ਭੀ ਉਸ਼ਾ ਪਤੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਅੱਧੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਵਪਤੀ, ਉਸ਼ਾ ਪਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣੀ। ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗੰਨਾਥ ਨੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਣ ਰਾਜੇ ਨੇ ਏਰਾਵਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਤਲਨਾਦ ਆਦਿ ਅਨੇਕ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਕਰਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਤਲਨਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰੀਣ ਅਤੇ ਸੁਲਲਿਤਾ ਸਨ। ਫਿਰ, ਵਸੁਮਤ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ, ਭਿਆਨਕ ਘੋੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀਮਹਿਨੀ ਸੀ, ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰਦੱਤਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪੰਜ-ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਸੁਹਾਵਣਾ ਮਹਾਂਹਾਥੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਪਪੀਹਕਾ ਨਾਮ ਦਾ, ਮਨੁੱਖ ਵਰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ ਤਲਨਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਕਰਤਵ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਟ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।