ਧੁੰਦੁਕਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦਿਓਤਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਵਿਦਿਓਤਾ ਵੀ ਤਿੰਨ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਤੀਰ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਰਤਨਭਾਨੂ ਵੀ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਣਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਉਸ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਲਕਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਖੀਰ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਧੁੰਦੁਕਾਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਨਯਾਕੁਬਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਪਰਿਮਲ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਣਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਯਚੰਦ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖ਼ਿਆਤੀ ਹੋਈ। ਜਯਚੰਦ, ਜੋ ਕਨਯਾਕੁਬਜ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਧੰਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਵਯ ਘੋੜੀ ਦਿਓ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਉਥੇ ਹੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਿਮਲ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸਪੇਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਇੱਕ ਪਰਖ ਵਜੋਂ। ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਗਏ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਮੌਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕਾਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਜੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸੱਪ, ਰੁਦ੍ਰਾਹੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਐਨਾ ਮੂਰਖ ਹੈ ਕਿ ਪਿਘਲਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂਬਾ ਵੀ ਪੀ ਜਾਵੇ।" "ਮੈਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਰਾਜਾ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਗਰਮ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਪ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਵੈ-ਪ੍ਰਕਟ ਲਿੰਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅੰਗੂਠੇ ਵਰਗਾ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਸੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਲਿੰਗ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਹਿਮਨਾ ਸਤੋਤਰ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ..." "ਤੈਥਾਂ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਮਲਾਸ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਜਯਚੰਦਪੁਰੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। "ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਹੋਈ; ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ।" "ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਾਘ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਂ।