ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਯੋਗਿਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਸਤੇ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੰਯੋਗਿਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਥੜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਲਕੀ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਖੁਦ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸੂਕਰ ਖੇਤਰ ’ਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਦੇ ਲਸ਼ਕਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਡਰ ਗਏ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਰਾਤ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਦਯੋਤਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਥੜੇ ਵਲ ਆਏ। ਧੁੰਧੁਕਾਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦਯੋਤਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵਿੱਝ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਵਿਦਯੋਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੁਮਾਰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝਲਨੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਰਤਨਭਾਨੂ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜਿਆ। ਲਕਸ਼ਣਾ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਧੁੰਧੁਕਾਰ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਿਰੂ ਤੇ ਅਜਿੱਤ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਨਯਾਕੁਭਜ ਦੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਪਰਿਮਲ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਣਾ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਯਚੰਦ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰ ਹੋਈ। ਜਯਚੰਦ, ਜੋ ਕਨਯਾਕੁਭਜ ਅਤੇ ਦਿੱਲੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਉਪਲਬਧੀ ਹੋਈ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜੀ ਦਿਓ।" ਉੱਥੇ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਘੋੜੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਪਰਿਮਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਬੀਤ ਗਏ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਮੌਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕਾਸ਼ੀ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਜੜ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਪ ਰੁਦ੍ਰਾਹੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਪਿਘਲਿਆ ਤਾਮਾ ਵੀ ਪੀ ਲਏ!" "ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।" "ਇਹ ਰਾਜਾ ਇੰਨਾ ਮੂਰਖ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੇ ਕਦੇ ਗਰਮ ਤੇਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।