ਗੌਡ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭਾਵਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੰਯੋਗਿਨੀ ਸੀ—ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਦੇਵੀ ਸੀ। ਸੰਯੋਗਿਨੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਿਅ ਚੰਦ੍ਰਭੱਟਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕੁਝ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਭੱਟਾ ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਭਗਤ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ?" ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਇਹ ਯੋਗਿਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਿਅ ਹੋਵੇਗੀ।" ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼-ਬਾਣ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਪਦਵੀ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ, ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੇ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਵੀ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵੀਹ ਕੋਸ ਦੂਰ ਡੇਰਾ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸੋਲਾਂ ਲੱਖ ਤਕ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠ ਲੱਖ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵੀ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਈਸ਼ਨਾ ਨਦੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਲਕੀਨ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਰਤਨਭਾਨੁ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੋਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਯੋਤਾ ਨੇ ਰਤਨਭਾਨੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਘੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹਾਥੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਤੱਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਨਾਸ ਹੋਈ। ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੰਜ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ। ਕਾਨਯਕੁਭਜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਭਗਤ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਯੋਗਿਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਯੋਗਿਨੀ ਤੁਰੰਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਪਲਕੀਨ ਉਥੇ ਨਾ ਦਿਖੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਅੱਧੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਸੂਕਰਾ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਹੋਰ ਲੋਕ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਤ ਦੀ ਚਾਦਰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੋਤਾ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਵੀਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ।