ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਸਨ, ਅਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਕ ਭਾਰੀ ਫੌਜ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ, ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਰਾਜ਼ ਅਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਯਚੰਦਰਾ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਿਥਵੀਰਾਜ ਡਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਓਹੀ ਪ੍ਰਿਥਵੀਰਾਜ ਆਇਆ ਤੇ ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੋਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਹੜਪ ਲਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਹਾਦੁਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਤਿਲਕਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਜਯਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਨ। ਗੌੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭਾਵਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸੰਯੋਗਿਨੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੰਯੋਗਿਨੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਆਇਆ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਚੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਮੁਖ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਚੰਦਰਭੱਟ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ। ਕਾਨਯਕੁਬਜ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਥੇ ਕੀ ਵਾਪਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਭਗਤ ਚੰਦਰਭੱਟ ਨੇ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਚੰਦਰਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਇਹ ਯੋਗਿਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਜੋ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਦਰਜੇ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ, ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਥੀ ਦਲ ਦਾ ਸਨੈਪਤੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਜੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੇ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵੀਸ ਕੋਸ ਦੂਰ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਲਾਂ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਪਕਕੀ ਕਰ ਲਈ। ਉੱਥੇ ਅੱਠ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਈਸ਼ਨਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਰ, ਉਹ ਪਲੰਗੀ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਲ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ-ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਰਤਨਭਾਨੂ ਸੀ। ਪ੍ਰਦਯੋਤਾ ਤੇ ਵਿਦਯੋਤਾ ਦੋਵੇਂ ਰਤਨਭਾਨੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ। ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਲਾਕ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਤਰ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਦਿਨ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਨੇਕਾਂ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਕਾਨਯਕੁਬਜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।