ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਠੀਕ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਵੀਂ ਨਗਰੀ ਵਸਾਈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਭੂਮਿਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਗਰੀ ਪਰਿਮਲ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਭੂਮਿਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਿਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਕਿਲੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਥ੍ਰੈਸ਼ਹੋਲਡ (ਦਹਲੀਜ਼) ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਦੇਹਲੀ' ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪ੍ਰਥਵੀਰਾਜ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ?" ਜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ, "ਮੇਰੇ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸੈਣਿਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਦੰਡ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।" ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਯਚੰਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਥਵੀਰਾਜ ਡਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸੇ ਪ੍ਰਥਵੀਰਾਜ ਨੇ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਤਿਲਕਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਬਹਾਦੁਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਇਸਤਰੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਜਯਚੰਦ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਸਨ। ਗੌੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿਵ੍ਯਵਿਭਾਵਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੰਯੋਗਿਨੀ ਸੀ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਦੇਵੀ-ਸਵਰੂਪ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ, ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਿਯ ਚੰਦਰਭੱਟ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ। "ਕਾਨ੍ਯਕੁਬਜ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਭਗਤ ਚੰਦਰਭੱਟ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ। ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਕਾਮਾਕਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਚੰਦਰਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਇਹ ਯੋਗਿਨੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਿਯ ਹੋਵੇਗੀ।" ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਸਨ, ਜੋ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਸੌ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਦਰਜੇ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਸਨ। ਧੁੰਦੁਕਾਰਾ, ਜੋ ਉਸਦਾ ਸਾਕਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਥੀ-ਸੈਨਾ ਦਾ ਸੇਨਾਪਤੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਰਾਜੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਭੀ ਨੇਤਾ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵੀਹ ਕੋਸ ਦੂਰ ਟਿਕਾਈ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਲਾਈ। ਉੱਥੇ ਅੱਠ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਈਸ਼ਨਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਰ, ਉਹ ਪਲਕੀ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਕਰਮਬੱਧ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ।