ਇਹ ਕਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਧਾਭਾਵ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਕੌਲਾ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਜਾਨਵਰ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭੋਜਨਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਹਲ ਦੀ ਠੋਕਰ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਭੰਨਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਸੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੁਦਰਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਚਰਨ ਦਾ ਨਿਆਮ ਬਣਾਇਆ। ਉਥੇ, ਉੱਚ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਰਹੇ; ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮਿਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਬਾਰਬਰੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼, ਤੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਹਾਲਾਤ ਸਨ। ਉਥੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮਰ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਵੀ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮਰ ਗਏ। ਕਲਪ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਤੋਮਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਅਗਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਧਤ ਉੱਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਚੀਨ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ, ਤੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸੇਤੁਬੰਧ 'ਤੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਗਾਊਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਅਗਨੀਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਦਵਾਪਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਦਾ ਚਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਹਰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਕਲੀ, ਜੋ ਡਰੋਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਉਥੇ, ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ। "ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ। ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੂਆ, ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਸੋਨਾ ਹੈ।" ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ, ਸਰੀਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਅੰਸ਼ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੇ ਹੀ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੌਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨੌਂ ਦੁਰਗਾ ਦਾ ਉਤਮ ਵਰਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਸਰਵਸਵਾਰੀ!" ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤਾਂਹੀ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਆਵਾਰਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਰੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਲੇਛ, ਸ਼ਤਯੱਤਾ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਉਪਰਲੀ ਛਾਲ ਖਜੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂ-ਕੰਪ battle ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਖਜੂਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਠੀਕ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੈਵ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਕਥਾ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਕਤ ਕ੍ਰਮ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।