ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਸਮਾਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜੋ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਘੋੜਾ-ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਉਪਰੰਤ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਸ੍ਰੀ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਾਲਿਵਾਹਨ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਸ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ-ਚਾਲਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਕਾਲਿਦਾਸ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੰਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਆਚਾਰਯ ਵੀ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਚੰਦਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਮਾਇਆਵਾਂ ਰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਓਹਲੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਾਹੀਕਾ ਦੇਸ਼ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਗਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜਾਦੂਗਰ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ, ਜੋ ਕੁੱਖ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਧੂ ਬਣ ਗਿਆ। "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੀਂ," ਉਸ ਨੇ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਜਾਦੂਗਰ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੇਖ ਕਿ ਮੇਰੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਿਦਾਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਮਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ, ਕੁਧਰਮੀ ਵਾਹੀਕਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਾਪ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਦੀ ਰਾਖ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਇਆ। "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਜੋ ਨਪੁੰਸਕ, ਜਟਾ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਦਾਢੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਭੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਕੌਲ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਓਖਲ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਆਚਾਰ-ਸੰਹਿਤਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਉੱਚ ਵਰਗ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਜਾਤੀਆਂ ਸਨ। ਬਰਬਰ ਦੇਸ਼, ਤੁਸ਼ਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟਾਪੂਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਸੀ। ਉਥੇ ਜੰਮੇ ਲੋਕ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸੰਤੁਲਨ, ਵਿਗਾੜ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।