ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ, ਕਾਮਰੂਪ, ਰੋਮਨ, ਖੁਰਾਜ ਅਤੇ ਸ਼ਾਥਾ ਵਰਗੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੱਦਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮਲੇਛਾਂ ਲਈ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਹੂਣਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਇਕ ਸਤਵੰਤ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?" ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਲੇਛ ਧਰਮ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਘਾਟ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਹਾ ਕਿ ਮਲੇਛਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਡਾਕੂ ਰਾਜਾ ਉੱਭਰ ਆਇਆ। "ਮੈਂ ਮਲੇਛਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸੁਣੋ। ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਭੂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਤੱਤ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਲੇਛ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਵਰਗ ਸੀਧਾ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਾਲਿਵਾਹਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਦਸ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮਕ ਆਚਰਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਘਾਟ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੈਨਾ ਤੇ ਕਾਲਿਦਾਸ ਵੀ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ, ਕਸ਼ਮੀਰੀਆਂ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ ਨਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਆਚਾਰਯਾ ਵੀ ਜੁੜ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਰੇਤ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਹਰਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਮਾਇਆ ਰਚਦੇ ਹਨ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਲੁਕਏ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਸਤ-ਚਿਤ-ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਹਾਕਾਲੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਧਾਮ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਪਰ, ਵਾਹੀਕਾ ਨਾਮਕ ਧਰਤੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਲਿਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਜਾਦੂਗਰ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਬਣ ਗਿਆ। "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਾ ਜਾਓ," ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਾਇਆਵਾਨ, ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਿਦਾਸ ਨੇ ਮਹਾਮਦ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਧਰਮੀ ਵਾਹੀਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਕਾਲਿਦਾਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹਵਨ ਵਿਚ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀਆਂ ਰਾਖਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਰੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਰਮ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਪਰ, ਜੋ ਨਪੁੰਸਕ, ਜੁਟ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਦਾੜੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਲਿਨਤਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਮਾਂ, ਉਹ ਲੋਕ, ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਸੱਚ-ਝੂਠ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਗਈਆਂ।