ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਕੋਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਮ ਸਿੰਘ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਲੋਕ ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਥੇ ਰਾਜਧਰਮ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਓ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੈਮਿਸ਼ ਆਰਣਯ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਣਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਦੈਵੀ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਮਰ ਸਨ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਰਾਜੇ ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਕੰਢੇ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਪੁਲ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਰਾਜਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਤਰਵੇਦੀ, ਵ੍ਰਜ, ਅਜਮੇਰਾ, ਮਰੁਧਨਵਾ, ਅਵੰਤੀ, ਓਡ਼ਰਾ, ਵੰਗ, ਗੌੜ ਅਤੇ ਮਗਧ ਆਦਿ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ ਕਈ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਕਈ ਟੋਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਯ ਦੇ ਪੋਤੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਬਾਹਲਿਕ, ਕਾਮਰੂਪ, ਰੋਮਨ, ਖੁਰਾਜ ਅਤੇ ਸ਼ਠ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਹਰੇਕ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਮਲੇੱਛਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਿੰਧੂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਮਲੇੱਛਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਹੂਣਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਇੱਕ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?” ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਲੇੱਛ ਧਰਮ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਸੱਚ ਦੀ ਘਾਟ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਡਾਕੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਮਲੇੱਛਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ।” ਵਪਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਮਤੱਤਵ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਸੋਲ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਲੇੱਛ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸ਼ਾਲਿਵਾਹਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਸ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਨਿਕਲਿਆ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਫੌਜ ਅਤੇ ਕਾਲਿਦਾਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਨਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਆਚਾਰਯ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇਹ ਪਾਵਨ ਪੰਨੇ, ਸੰਤਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।