ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੰਕਲਪਨਾ ਦੀ ਚੌਂਤੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਹੁਣ ਅਗਲੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਚਤੁਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਥੇ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਆਚਾਰਯ ਪਤੰਜਲੀ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਤਿ ਭਕਤ ਸਨ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਰਖਾ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਦੇ ਭਗਤ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਮੰਗਲਤਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਣੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬੁੱਧੀ, ਯਾਦ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ," ਪਤੰਜਲੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਇਸ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਤੰਜਲੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤੰਜਲੀ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਣੂ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਉੱਚਾ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਹਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ। "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਜਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਜਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਨੂੰ ਮੰਗਲਤਾ ਮਿਲੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਵਿਣੂ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਪੈਂਤੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ 112 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿ ਲੀਲਾ ਰਚੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੈਕਾਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਭਵਿੱਖ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਚੱਕਰ ਵੈਵਸਵਤ ਮੰਤਰਾਂਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਾਲ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ, ਪਾਪ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਵਿਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਅਤੇ ਭੋਜ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ। ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਵਦੱਤ ਤੋਂ ਤਲਵਾਰ ਛੀਣ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਤਲ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਾਰਸ਼ਤ ਦਾ ਸਰਥੀ, ਜੋ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਜਦ ਭੀਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉੱਤੇ ਅਨੁਚਿਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣੋ।" "ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵੋਗੇ।" ਆਪਣੇ ਉਪਰ ਅਪਰਾਧ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। "ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ…" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ, ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਚਕਰ, ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਕਥਾ ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਰਹੀ।