ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਖ਼ਾਸ ਕਸ਼ਤਰੀਯ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਯਾਦ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸਦਾ ਵੇਦਿਕ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੱਧਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਦਾ-ਸੁਹਾਗਣੀ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮਹਾਂਮਾਇਆ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਜੇਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਅਚਾਰਯਾ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਜਗਤ ਜਨਨੀ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਇੰਦਰ-ਇੱਛਤ ਸੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਇਥੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਚੌਂਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਥਾਂ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਅਚਾਰਯ ਪਤੰਜਲੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕ ਦੇਵੀ ਦੇ ਭਗਤ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਮੰਗਲਤਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਣੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੋ, ਬੁੱਧੀ ਹੋ, ਯਾਦ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ।” ਇਹ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ, “ਇਸ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਤੰਜਲੀ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਣੁ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ, ਗਲੇ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ। ਹਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭਾਸ਼ਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਫੈਲਾਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਜਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਾਠ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸਭ ਨੂੰ ਮੰਗਲਤਾ ਮਿਲੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੰਗਲਮਈ ਵਿਣੁ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਗਰੁੜ ਹੈ, ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ... ਇਥੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਮਹਾਨ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪੈਂਤੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ 112 ਸਾਲਾ ਰਾਜ, ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੀਲਾ-ਖੇਲ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਜੈ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਭਵਿੱਖ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਚੱਕਰ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਮੰਤਰਾਂਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ... ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਗਏ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵਿਪਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਕ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਛਾਵਣੀਆਂ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹੋ।” ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦ੍ਰੌਣੀ (ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ) ਤੇ ਭੋਜ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਏ। ਅਸ਼ਵੱਠਾਮਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵਦੱਤ ਤੋਂ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਤਲ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪರ್ವ ਵਿੱਚ, ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।