ਇਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਡੀਕਾ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ। ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਿਆਂ, ਚੋਰੀ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਚੋਰੀ ਦੀ ਆਦਤ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਲਈ ਗਹਣੇ ਲਿਆਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ। ਪਰ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਚੇਲਾ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਮੈਸ਼ਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਗਾਈ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਅੰਨਾਪੂਰਨਾ ਦੀ ਸਤੁਤਿ ਕੀਤੀ। ਅੰਨਾਪੂਰਨਾ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਰਵੋਤਮ ਨਿਡਰਤਾ ਦੀ ਦਾਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ 108 ਨਾਮ ਜਪੇ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਅੱਖਾਂ ਟਿਕਾ ਲਈਆਂ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤਿਆ ਦਾ ਯਜਨ-ਪੁਜਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਦੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਥਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿਚ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੰਕਲਪ ਵਿਚ, ਤੇਤੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 'ਪਹਿਲੀ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ' ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ, ਭੀਮਵਰਮਣ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ। ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੂਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਕਾਂ ਖਾ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਹੋਰ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਵਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਸ਼ਟ ਅਤੇ ਬੁਖਾਰ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਚੰਡੀਕਾ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਵਾਈ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਖਸ਼ਤਰੀ ਬਣਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ 'ਮੱਧ ਕਰਤਬਾਂ' ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਰਾਜਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਓਹ ਥਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਧਿਆਪਕ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਸਦੀਵੀ ਦੇਵੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਾਗ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਇਲਾਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਰਣੀ ਗਈ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਂਤੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੀ ਸੰਕਲਪ ਵਿਚ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿਚ, ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਚਾਰਯ ਪਤੰਜਲੀ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੀਤਾ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾਇਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ-ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਭਗਤ ਵੱਲੋਂ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਸਰਵ-ਮੰਗਲ ਦੀ ਮੂਲ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬੁਧੀ, ਯਾਦ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ," ਉਸ ਨੇ ਆਰਧਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਉਚਾਰਨ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਅਸਰੀਰੀ ਵਾਣੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਇਸ ਚਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਪਾਵੇਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਪਤੰਜਲੀ ਦੀ ਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।" ਦੇਵੀ ਦੀ ਇਹ ਵਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਂਧਿਆਵਾਸਿਨੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਅਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿਚ ਵਰਣੀ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।